Wiersz wolny to poezja, która nie stosuje się do regularnego metrum ani schematu rymów. Jej rytm opiera się na rytmie mowy, oddechu lub sposobie myślenia, a nie na tradycyjnych stopach metrycznych.

Walt Whitman jest często uznawany za autora, który otworzył poezję angielską na wolny wiersz; późniejsi moderniści, tacy jak Eliot, Pound i Williams, uczynili z niego dominujący styl. Wolny wiersz to nie tylko proza ​​podzielona na wersy. Podziały wersów, odstępy między wierszami oraz układ dźwięków i obrazów nadal tworzą formę – tyle że nie odziedziczone formy sonetu czy białego wiersza. Poeta musi wymyślić logikę rytmiczną dla każdego wiersza.

Krytycy zarzucają niekiedy wierszowi wolnemu bezforemność; jego obrońcy odpowiadają, że zastępuje on mechaniczną regularność formą organiczną. W praktyce wiele wierszy wolnych zachowuje subtelne wzorce brzmieniowe i strukturalne. Wolność jest realna, ale nakłada na poetę większą odpowiedzialność za uzasadnienie każdego wyboru formalnego.

Poezja, która znajduje swój własny rytm, bez ustalonego szablonu metrycznego, jest wierszem wolnym.