Öngörü, izleyiciyi daha sonraki olaylara hazırlayan ipuçları veya işaretler yerleştirme yöntemidir. Beklenti yaratır ve geriye dönüp bakıldığında bir kaçınılmazlık duygusu uyandırır.

İlk sahnede gösterilen dolu bir silah, sonradan kehanet niteliği kazanan sıradan bir söz, yaklaşan tehlikeyi yansıtan hava değişimi—bunların hepsi birer önsezi biçimidir. Bu yöntem ince veya açık olabilir. Çok belirgin bir şekilde kullanılması hikâyeyi tahmin edilebilir kılar; çok hafif bir dokunuş ise sonraki olayın hazırlıksız hissettirmesine neden olur. Yetenekli yazarlar, ilk kez okuyanların gerilim hissetmesini sağlarken, tekrar okuyanların da zeminin ne kadar dikkatlice hazırlandığını fark etmesini sağlayacak şekilde sinyalleri ayarlarlar.

Öngörü, gerilim ve sürprizle birlikte çalışır. Sürprizi ortadan kaldırmaz; sürprizin hak edilmiş hissettirmesini sağlar. Trajedide kader duygusuna katkıda bulunur; gizemde ise okuyucuya gerekli ipuçlarını vererek adil bir oyun oynar. En iyi öngörü, genellikle ancak önceden haber verilen olay gerçekleştikten sonra fark edilir.

İlerleyen olaylara dair sessizce ipucu veren bir detay, önseme örneğidir.