Foreshadowing to podsuwanie wskazówek lub podpowiedzi, które przygotowują odbiorców na późniejsze wydarzenia. Buduje to oczekiwanie i, z perspektywy czasu, poczucie nieuchronności.

Naładowana broń pokazana w pierwszym akcie, przypadkowa uwaga, która później okazuje się prorocza, zmiana pogody zwiastująca nadchodzące kłopoty – wszystko to są formy zapowiedzi. Zabieg ten może być subtelny lub jawny. Zbyt ciężka ręka sprawia, że ​​historia staje się przewidywalna; zbyt lekka ręka sprawia, że ​​późniejsze wydarzenia wydają się nieprzygotowane. Doświadczeni pisarze kalibrują sygnały tak, aby nowi czytelnicy czuli napięcie, a powracający czytelnicy zauważyli, jak starannie przygotowano grunt.

Foreshadowing działa w parze z napięciem i zaskoczeniem. Nie eliminuje zaskoczenia; sprawia, że ​​zaskoczenie wydaje się zasłużone. W tragedii przyczynia się do poczucia losu; w tajemnicy gra z czytelnikiem uczciwie, dostarczając niezbędnych wskazówek. Najlepszy foreshadowing często rozpoznaje się dopiero po zaistnieniu zapowiadanego wydarzenia.

Szczegół, który dyskretnie wskazuje na to, co ma nastąpić, jest przykładem zapowiadania.