Çağrışım, bir kelimenin gerçek anlamının ötesinde taşıdığı duygusal, kültürel veya çağrışımsal anlamlar kümesidir. Kelimenin kesin olarak ifade ettiği şeyden ziyade, ima ettiği şeydir.

“Ev”, ikamet yerini ifade eder; sıcaklık, güvenlik, aidiyet veya bazı konuşmacılar için kısıtlanma duygusunu çağrıştırır. “İnce” ve “sıska” aynı vücut tipini ifade etse de zıt tutumları uyandırabilir. Yazarlar, kelimeleri anlamlarından çok çağrışımları için seçer ve her seçimle okuyucunun tepkisini şekillendirirler. Siyasi dil, reklamcılık ve şiir, kontrollü çağrışımlara büyük ölçüde bağlıdır.

Kelimelerin anlamları zaman, kültür ve bağlamla değişir. Bir zamanlar nötr veya olumlu çağrışımlar taşıyan bir kelime, olumsuz çağrışımlar kazanabilir ve bunun tersi de geçerlidir. Duyarlı yazarlar bu değişimlere karşı tetikte olurlar. Sözlükler anlamı kaydeder; ancak deneyim ve dikkat, çağrışımın tüm yelpazesini ortaya çıkarır.

Bir kelimenin taşıdığı duygu veya çağrışım yükü, o kelimenin çağrışım anlamıdır.