Katarsis, özellikle trajedi olmak üzere, sanat yoluyla izleyicinin yaşadığı duygusal boşalma veya arınmadır. Aristoteles bu terimi tiyatroda acıma ve korkunun etkisini tanımlamak için kullanmıştır.

İyi kurgulanmış bir trajedide, izleyiciler karakterler adına yoğun duygular hisseder ve oyunun sonunda bu duyguların bir şekilde açıklığa kavuştuğunu veya boşaldığını görürler. Katarsis'in arınma, temizlenme veya entelektüel açıklığa kavuşma anlamına gelip gelmediği yüzyıllardır tartışılmaktadır, ancak temel iddia, ciddi dramanın izleyiciyi sadece üzmekle kalmayıp, aynı zamanda duygulandırıp iyileştirebileceğidir. Daha sonraki düşünürler bu fikri diğer sanatlara ve duyguları ifade etmenin terapötik değerine genişlettiler.

Katarsis, izleyicinin katılımına ve eserin duygusal yoğunluğu amaçlı bir yere taşıma yeteneğine bağlıdır. Boşalma hak edilmiş hissettirdiğinde, deneyim unutulmaz olur; manipüle edilmiş hissettirdiğinde ise etki salt duygusallığa dönüşür.

Güçlü duyguların yükselip ardından yatıştığı, büyük bir trajedi sonrasında yaşanan sessizlik, katarsis olarak adlandırılan deneyimdir.