Katharsis to emocjonalne uwolnienie lub oczyszczenie, którego widz doświadcza poprzez sztukę, zwłaszcza tragedię. Arystoteles użył tego terminu, aby opisać wpływ litości i strachu w teatrze.

W trakcie dobrze skonstruowanej tragedii widzowie odczuwają intensywne emocje w imieniu bohaterów, a po jej zakończeniu odkrywają, że emocje te w jakiś sposób się rozjaśniają lub rozładowują. Dokładny mechanizm jest przedmiotem debaty od wieków – czy katharsis oznacza oczyszczenie, oczyszczenie, czy intelektualne rozjaśnienie – ale sednem pozostaje twierdzenie, że poważny dramat może poruszyć publiczność, a jednocześnie ją odbudować, a nie tylko zmartwić. Późniejsi myśliciele rozszerzyli tę ideę na inne dziedziny sztuki i na terapeutyczną wartość wyrażania emocji.

Katharsis zależy od zaangażowania publiczności i od zdolności dzieła do przeniesienia intensywności emocjonalnej w celowy sposób. Kiedy wyzwolenie emocji wydaje się zasłużone, doświadczenie jest niezapomniane; kiedy wydaje się zmanipulowane, efekt zmienia się w zwykły sentymentalizm.

Cisza po potężnej tragedii, kiedy silne emocje zostały poruszone, a następnie wyciszone, jest doświadczeniem katharsis.