Catharsis is de emotionele ontlading of zuivering die een publiek ervaart door middel van kunst, met name tragedie. Aristoteles gebruikte de term om het effect van medelijden en angst in het theater te beschrijven.

In een goed geconstrueerde tragedie ervaren de toeschouwers intense emoties namens de personages en vinden ze aan het einde van het stuk een soort verheldering of ontlading van die emoties. Over het precieze mechanisme wordt al eeuwenlang gedebatteerd – of catharsis nu loutering, zuivering of intellectuele verheldering betekent – ​​maar de kern blijft dat een serieus drama het publiek kan ontroeren en tegelijkertijd herstellen, in plaats van hen alleen maar te kwellen. Latere denkers breidden dit idee uit naar andere kunstvormen en naar de therapeutische waarde van het uiten van emoties.

Catharsis hangt af van de betrokkenheid van het publiek en van het vermogen van het werk om emotionele intensiteit op een zinvolle manier te kanaliseren. Wanneer de ontlading verdiend aanvoelt, is de ervaring gedenkwaardig; wanneer deze gemanipuleerd aanvoelt, vervalt het effect tot louter sentimentaliteit.

De stilte na een ingrijpende tragedie, wanneer sterke emoties zijn opgewekt en vervolgens tot rust zijn gekomen, is de ervaring die catharsis wordt genoemd.