Arkaizm, günlük kullanımda yerini yitirmiş ve artık bilerek eski moda hissi veren bir kelime, ifade veya üslup özelliğidir. Yazarlar bunu geçmiş bir dönemi çağrıştırmak, saygınlık kazandırmak veya bazen ironik bir mesafe yaratmak için kullanırlar.

Spenser, şövalyelik geçmişini çağrıştırmak için "The Faerie Queene" adlı eserini arkaik sözcüklerle doldurdu. Daha sonraki şairler ve romancılar, eski İngilizcenin dokusunu istediklerinde "thou", "hath" veya eskimiş sözcükleri kullandılar. Tarihi kurguda bu yöntem gerçekçiliği artırabilir; çağdaş yazılarda ise aşırı kullanıldığında yapmacık veya değerli görünme riski taşır. Bazı arkaik sözcükler, günlük konuşmadan kaybolduktan çok sonra bile yerleşik ifadelerde, hukuk dilinde veya dini ritüellerde varlığını sürdürmektedir.

Etki, okuyucunun dilin artık güncel olmadığını fark etmesine bağlıdır. Bu farkındalık paylaşıldığında, arkaik kelime başka bir zamana küçük bir pencere açar. Paylaşılmadığında ise kelime sadece kafa karıştırır veya dikkat dağıtır.

Modern bir cümleye bilerek yerleştirilen dilsel bir fosil, arkaizmdir.