Ortak kaynak, herkesin kullanabileceği bir şeydir, ancak bir kişinin kullanımı, diğerleri için mevcut olanı azaltır. Okyanustaki balıklar, yer altı suları ve kamuya ait otlaklar bunun klasik örnekleridir. Bunlar rekabetçidir – ben balık yakalarsam, sen yakalayamazsın – ancak dışlanamazdır – beni denemekten alıkoymak zordur.

Bu kombinasyon aşırı kullanıma yol açar. Her balıkçı daha fazla balık yakalayarak fayda sağlarken, kaynakların tükenmesinin maliyeti herkes tarafından paylaşılır. Sonuç, ortak kaynakların trajedisidir. Garrett Hardin bu fikri 1968'de popülerleştirdi, ancak Elinor Ostrom daha sonra doğru kurallar ve güvenle toplulukların ortak kaynakları başarıyla yönetebileceğini gösterdi.

Çözümler arasında kotalar, izinler, özelleştirme ve topluluk yönetimi yer almaktadır. Tek bir yaklaşım her yerde işe yaramaz. Önemli olan, bireysel teşvikleri kaynağın uzun vadeli sağlığıyla uyumlu hale getirmektir. Bunun yapılmaması durumunda kaynak tükenir ve herkes kaybeder.

Örnekler

• Okyanus balıkçılığı
• Yeraltı suyu akiferleri
• kamuya ait otlak alanı
• Hava kalitesi (küresel bir ortak sorun)
• Yollar ve kamusal alanlar