Wspólny zasób to coś, z czego każdy może korzystać, ale korzystanie przez jedną osobę ogranicza to, co jest dostępne dla innych. Ryby w oceanie, wodach gruntowych i pastwiskach publicznych to klasyczne przykłady. Rywalizacja między nimi jest silna – jeśli ja złowię rybę, ty nie możesz – ale nie można mnie wykluczyć – trudno mnie powstrzymać od próbowania.

To połączenie prowadzi do nadużywania zasobów. Każdy rybak odnosi korzyści z połowu większych ilości, a koszty uszczuplenia zasobów dzielone są na wszystkich. Rezultatem jest tragedia wspólnego pastwiska. Garrett Hardin spopularyzował tę ideę w 1968 roku, choć Elinor Ostrom później pokazała, że ​​społeczności mogą skutecznie zarządzać wspólnymi zasobami, opierając się na odpowiednich zasadach i zaufaniu.

Rozwiązania obejmują kwoty, pozwolenia, prywatyzację i zarządzanie społecznościowe. Żadne podejście nie sprawdza się wszędzie. Kluczem jest dostosowanie indywidualnych zachęt do długoterminowej kondycji zasobów. Bez tego zasoby się wyczerpią, a wszyscy stracą.

Przykłady

• Rybołówstwo oceaniczne
• Wodonośniki wód podziemnych
• Publiczny pastwisko
• Jakość powietrza (coś wspólnego na całym świecie)
• Drogi i przestrzenie publiczne