Een gemeenschappelijke hulpbron is iets dat iedereen kan gebruiken, maar het gebruik ervan door één persoon vermindert wat er voor anderen beschikbaar is. Vis in de oceaan, grondwater en openbaar weidegebied zijn klassieke voorbeelden. Ze zijn rivaliserend – als ik een vis vang, kun jij dat niet – maar niet-uitsluitbaar – het is moeilijk om me te beletten het te proberen.

Deze combinatie leidt tot overmatig gebruik. Elke visser profiteert van een grotere vangst, terwijl de kosten van de uitputting door iedereen worden gedeeld. Het resultaat is de tragedie van de gemeenschappelijke hulpbronnen. Garrett Hardin populariseerde dit idee in 1968, hoewel Elinor Ostrom later aantoonde dat gemeenschappen gemeenschappelijke hulpbronnen succesvol kunnen beheren met de juiste regels en vertrouwen.

Oplossingen zijn onder andere quota, vergunningen, privatisering en lokaal bestuur. Geen enkele aanpak werkt overal. De sleutel is het afstemmen van individuele prikkels op de gezondheid van de hulpbron op de lange termijn. Zonder dat raakt de hulpbron uitgeput en verliest iedereen.

Voorbeelden

• Oceaanvisserij
• Grondwaterlagen
• Openbaar weidegebied
• Luchtkwaliteit (een wereldwijd gemeenschappelijk probleem)
• Wegen en openbare ruimtes