1970'lerde, ekonomistlerin imkansız olduğunu düşündüğü bir şey oldu. Enflasyon ve işsizlik aynı anda yükseldi. Standart Phillips eğrisi, bunların zıt yönlerde hareket ettiğini söylüyordu. Durgun büyüme ve yüksek enflasyonun birleşimi olan stagflasyon, bu kuralı bozdu ve makroekonomi teorisinin yeniden düşünülmesini zorunlu kıldı.

Tetikleyici unsur bir arz şokuydu. OPEC 1973'te petrol ambargosu uyguladı ve ham petrol fiyatları dört katına çıktı. Yüksek enerji maliyetleri, ekonominin genelinde fiyatları yukarı çekti. Aynı zamanda büyüme yavaşladı ve işsizlik arttı. Merkez bankaları bir ikilemle karşı karşıya kaldı. Faiz oranlarını yükseltmek enflasyonla mücadele edecek ancak durgunluğu derinleştirecekti. Faiz oranlarını düşürmek ise büyümeyi destekleyecek ancak enflasyonu kötüleştirecekti. İyi bir seçenek yoktu.

Bu deneyim kalıcı bir iz bıraktı. Merkez bankalarını, daha yüksek işsizlik pahasına bile olsa enflasyon kontrolüne öncelik vermeye ikna etti. 1979'dan 1987'ye kadar Federal Rezerv Başkanı olan Paul Volcker, enflasyonun belini kırmak için faiz oranlarını neredeyse %20'ye çıkardı. İşe yaradı, ancak ciddi bir durgunluğa yol açtı. O zamandan beri stagflasyon nadir görülse de, 2022'deki enerji fiyatlarındaki ve enflasyondaki artış, bunun geri dönüşüne dair korkuları artırdı.

Stagflasyonun nedenleri

• Petrol ambargoları gibi arz şokları
• Aşırı para büyümesi
• Ücret-fiyat sarmalları
• Yetersiz politika yanıtları
• Dış ekonomik aksaklıklar