W latach 70. XX wieku wydarzyło się coś, co ekonomiści uważali za niemożliwe. Inflacja i bezrobocie wzrosły jednocześnie. Standardowa krzywa Phillipsa wskazywała, że ​​poruszały się one w przeciwnych kierunkach. Stagflacja, czyli połączenie stagnacji wzrostu i wysokiej inflacji, złamała tę zasadę i wymusiła ponowne przemyślenie teorii makroekonomicznej.

Impulsem był szok podażowy. OPEC nałożył embargo na ropę naftową w 1973 roku, a ceny surowca wzrosły czterokrotnie. Wyższe koszty energii podniosły ceny w całej gospodarce. Jednocześnie wzrost gospodarczy spowolnił, a bezrobocie wzrosło. Banki centralne stanęły przed dylematem. Podwyższenie stóp procentowych zwalczyłoby inflację, ale pogłębiło recesję. Obniżenie stóp procentowych wspierałoby wzrost, ale pogorszyło inflację. Nie było dobrego rozwiązania.

To doświadczenie pozostawiło trwały ślad. Przekonało banki centralne do priorytetowego traktowania kontroli inflacji, nawet kosztem wyższego bezrobocia. Paul Volcker, prezes Rezerwy Federalnej w latach 1979–1987, podniósł stopy procentowe do prawie 20 procent, aby zahamować inflację. To zadziałało, ale wywołało poważną recesję. Od tego czasu stagflacja występowała rzadko, choć gwałtowny wzrost cen energii i inflacji w 2022 roku wzbudził obawy przed jej nawrotem.

Przyczyny stagflacji

• Wstrząsy podażowe, takie jak embarga na ropę
• Nadmierny wzrost pieniądza
• Spirale płacowo-cenowe
• Słabe reakcje polityczne
• Zewnętrzne zakłócenia gospodarcze