Bir hükümet veya şirket nakde ihtiyaç duyduğunda, tahvil ihraç ederek halktan borç alabilir. Tahvil, alınıp satılabilir bir menkul kıymet gibi gösterilen bir kredidir. Alıcı bugün para verir ve kupon adı verilen düzenli faiz ödemeleri ile vade sonunda anapara tutarını geri alır. Anapara tutarı nominal değer, faiz oranı ise kupon oranıdır.

Tahviller ikincil piyasalarda işlem görür, bu nedenle fiyatları hareket eder. Piyasa faiz oranları yükseldiğinde, daha düşük kupon ödeyen eski tahviller daha az cazip hale gelir ve fiyatları düşer. Faiz oranları düştüğünde ise bunun tersi olur. Bu ters ilişki, herhangi bir tahvil yatırımcısının öğrendiği ilk şeydir. Ayrıca, temel borç verenler zamanında ödeme yapmaya devam etse bile tahvil fonlarının neden para kaybedebileceğini de açıklar.

Risk son derece değişkendir. ABD Hazine tahvilleri, hükümetin vergi alıp para basabilmesi nedeniyle neredeyse risksiz kabul edilir. Şirket tahvilleri daha yüksek getiri sağlar çünkü şirket iflas edebilir. Aynı nedenle, yüksek riskli tahviller (junk bonds) çok daha yüksek getiri sağlar.

Yaygın türler

• Devlet tahvilleri: ulusal hazineler tarafından ihraç edilir.
• Belediye tahvilleri: Eyaletler ve şehirler tarafından çıkarılan, genellikle vergiden muaf tahvillerdir.
• Kurumsal tahviller: Şirketler tarafından ihraç edilen ve Moody's gibi derecelendirme kuruluşları tarafından derecelendirilen tahvillerdir.
• Kuponsuz tahviller: İskonto ile satılır, vadeye kadar faiz ödemezler.