Bir bahçede bitkiler, su, ışık veya alan tükenene kadar büyürler. Hangisi önce tükenirse, sınırlayıcı faktör odur. Bu kavram ekolojinin merkezindedir. Nüfus artışını kısıtlayan kaynağı veya koşulu tanımlar. Sınırlamalar olmasaydı, nüfus sonsuza dek üstel olarak büyürdü. Pratikte, her zaman bir şey yetersiz kalır: yiyecek, yuvalama alanları, mineraller veya soğuğa, kuraklığa veya hastalığa dayanma yeteneği.

Justus von Liebig, 19. yüzyılda minimum kaynak yasasını ortaya atarak, büyümenin toplam kaynaklarla değil, en kıt kaynakla belirlendiğini savundu. Bol miktarda azot ve fosfor bulunan ancak su bulunmayan bir tarla başarısız olur. Daha fazla azot eklemek hiçbir işe yaramaz. Sınırlayıcı faktör sudur. Bu ilke hayvanlar için de geçerlidir. Bir geyik popülasyonu bir bölgede kış otlarıyla, başka bir bölgede ise yırtıcı hayvanlarla sınırlı olabilir. Koşullar değiştikçe, sınırlayıcı faktör de değişir. Ekosistemleri yönetmek, belirli bir zamanda hangi faktörün en önemli olduğunu anlamak anlamına gelir.

Ortak sınırlayıcı faktörler

• Yiyecek ve su bulunabilirliği.
• Uzay ve barınak.
• Yırtıcılar ve hastalıklar.
• Sıcaklık ve diğer iklim koşulları.

Sınırlayıcı faktörü belirlemek her zaman kolay değildir. Gözlem ve çoğu zaman deneyler gerektirir. Ancak bunlar olmadan, bir nüfusa yardım etme çabaları tamamen başarısız olabilir.