Bir kiriş, bir açıklık boyunca yükleri taşır. Bir zeminin, çatının veya köprünün ağırlığını taşıyan yatay bir elemandır. Yük aşağı doğru iter ve kiriş buna karşı koyar. Kirişin üst kısmı sıkıştırmaya, alt kısmı gerilmeye maruz kalır ve ortası kesme kuvvetine karşı direnç gösterir. Bu nedenle bir kiriş ortada en derindir ve genellikle uçlara doğru incelir. Malzeme, kuvvetlerin en büyük olduğu yere yerleştirilir.

Kirişler birçok malzemeden üretilir. Ahşap kirişlerin kesilmesi ve sabitlenmesi kolaydır, ancak açıklıkları sınırlıdır. I-kiriş veya geniş flanşlı kiriş gibi çelik kirişler, uzun mesafeler boyunca ağır yükleri taşır. Betonarme kirişler, betonun basınç dayanımı ile çeliğin çekme dayanımını birleştirir. Lamine ahşap veya LVL gibi mühendislik ürünü ahşap kirişler, masif keresteye göre daha uzun açıklıklara olanak tanır. Her birinin kendine özgü açıklık-derinlik oranı vardır; bu oran, belirli bir açıklık için kirişin ne kadar derin olması gerektiğini belirler.

Sehim, genellikle mukavemetten daha çok tasarımda belirleyici faktördür. Çok fazla sehim yapan bir döşeme kirişi esnek bir his verir ve yüzey kaplamalarında çatlaklara neden olabilir. Yapı yönetmelikleri sehimi açıklığın bir kısmıyla sınırlandırır, döşemeler için genellikle L/360'tır. Bağlantılar da önemlidir. Bir kiriş yükünü kolonlara, duvarlara veya üst kirişlere aktarmalıdır. Zayıf bir bağlantı, aksi takdirde sağlam bir yapıyı yıkabilir. Mühendisler bu bağlantıları plakalar, cıvatalar, kaynaklar ve askılar kullanarak dikkatlice detaylandırırlar.