Filmde her şey ışıklandırmayla şekillenir. İzleyicinin ne gördüğünü ve bunun hakkında ne hissettiğini belirler. Aşağıdan aydınlatılan bir yüz uğursuz görünür. Yukarıdan aydınlatılan bir yüz melek gibi görünür. Sıcak tungsten ışıkla aydınlatılmış bir oda rahat hissettirir. Soğuk floresan ışıkla aydınlatılmış bir oda ise klinik bir his uyandırır. Işıklandırma sadece görünürlükle ilgili değildir. Ruh hali, ton ve anlamla ilgilidir. Sinemanın en güçlü araçlarından biridir.

Aydınlatmanın çeşitli özellikleri vardır. Yoğunluk, ışığın ne kadar parlak olduğunu belirler. Renk, sıcaklığını veya soğukluğunu belirler. Yön, gölgelerin nereye düşeceğini belirler. Kalite, ışığın sert mi yoksa yumuşak mı olduğunu belirler. Sert ışık, keskin ve belirgin gölgeler oluşturur. Yumuşak ışık ise kademeli ve yayılmış gölgeler oluşturur. Her özelliğin seçimi görüntüyü etkiler. Bir görüntü yönetmeni, kontrollü ve boyutlu bir görünüm oluşturmak için birden fazla ışığı birleştirir. Ana ışık, dolgu ışığı ve arka ışık olmak üzere üç noktalı kurulum, standart bir başlangıç ​​noktasıdır. Ancak büyük görüntü yönetmenleri bunun çok ötesine geçer.

Aydınlatmanın pratik bir boyutu da vardır. Çekimler arasında tutarlı olmalıdır. Sahneyle uyumlu olmalıdır. Eğer kadrajda bir lamba görünüyorsa, yaydığı ışık konumuna ve rengine uygun olmalıdır. Sahne gece geçiyorsa, gündüz çekilmiş olsa bile aydınlatma gece gibi görünmelidir. Bu iş hem teknik hem de yaratıcıdır. Fizik anlayışı ve kompozisyon yeteneği gerektirir. En iyi aydınlatma görünmezdir. İzleyici sadece atmosferi hisseder.