Oświetlenie kształtuje wszystko w filmie. Decyduje o tym, co widzi widz i jakie ma odczucia. Twarz oświetlona od dołu wygląda złowrogo. Twarz oświetlona od góry wygląda anielsko. Pokój oświetlony ciepłym światłem wolframowym wydaje się przytulny. Pokój oświetlony chłodnym światłem fluorescencyjnym wydaje się kliniczny. Oświetlenie to nie tylko kwestia widoczności. To nastrój, ton i znaczenie. To jedno z najpotężniejszych narzędzi w kinie.

Oświetlenie ma kilka właściwości. Intensywność decyduje o jasności światła. Kolor decyduje o jego cieple lub chłodzie. Kierunek światła decyduje o tym, gdzie padają cienie. Jakość decyduje o tym, czy światło jest twarde, czy miękkie. Twarde światło tworzy ostre, wyraziste cienie. Miękkie światło tworzy stopniowe, rozproszone cienie. Wybór każdej z tych właściwości wpływa na obraz. Operator filmowy łączy wiele źródeł światła, aby stworzyć kontrolowany, trójwymiarowy efekt. Trzypunktowa konfiguracja, z oświetleniem kluczowym, wypełniającym i tylnym, to standardowy punkt wyjścia. Ale świetni operatorzy filmowi idą o wiele dalej.

Oświetlenie ma również wymiar praktyczny. Musi być spójne we wszystkich ujęciach. Musi być motywowane sceną. Jeśli w kadrze widoczna jest lampa, rzucane przez nią światło musi pasować do jej położenia i koloru. Jeśli scena rozgrywa się w nocy, oświetlenie musi sprawiać wrażenie nocnego, nawet jeśli zdjęcia były robione w ciągu dnia. To rzemiosło jest techniczne i kreatywne. Wymaga zrozumienia fizyki i zmysłu kompozycyjnego. Najlepsze oświetlenie jest niewidoczne. Publiczność po prostu czuje nastrój.