Hedge fonları, varlıklı yatırımcılardan ve kurumlardan para toplar ve geleneksel fonların kaçındığı stratejileri izler. İlk hedge fonu, 1949'da Alfred Winslow Jones tarafından kurulmuş olup, piyasa riskini azaltmak için uzun pozisyonları kısa satışlarla birleştirmiştir. Stratejiler çoğaldıkça bu isim de kalıcı olmuştur. Günümüzde hedge fonları, genellikle borç para kullanarak hisse senetleri, tahviller, dövizler, emtialar ve türev ürünlerle işlem yapmaktadır.

Yasal yapı önemlidir. Amerika Birleşik Devletleri'nde çoğu hedge fonu, yalnızca akredite yatırımcılara ve nitelikli alıcılara açık özel ortaklıklardır. Bu da düzenlemeyi sınırlandırır. Fonlar, yatırım fonlarının kullanamadığı kaldıraç, kısa satış ve yoğunlaştırılmış pozisyonlar kullanabilir. Buna karşılık, yatırımcılar daha yüksek risk ve sınırlı para çekme olanağını kabul ederler. Bir yıl veya daha uzun süreli kilitlenme dönemleri yaygındır.

Ücretler oldukça yüksek. Geleneksel model, varlıkların %2'si artı kârların %20'si şeklindedir, ancak rekabet bazı ücretleri düşürmüştür. Yöneticiler, ücretlerin çıkarları uyumlu hale getirdiğini savunuyor. Eleştirmenler ise çoğu hedge fonunun, ücretler düşüldükten sonra basit endeks fonlarından daha düşük performans gösterdiğine dikkat çekiyor. Az bir kısmı muhteşem getiriler elde ediyor ve bu yöneticiler sermayenin büyük kısmını çekiyor.

Hedge fonları tek bir strateji değildir. Küresel makro fonlar faiz oranlarına ve para birimlerine bahis oynar. Uzun-kısa pozisyonlu hisse senedi fonları kazananları seçer ve kaybedenlere karşı kısa pozisyon alır. Olay odaklı fonlar birleşme ve iflaslarla işlem yapar. Kantitatif fonlar algoritmalar kullanır. Etiket, yaklaşımı değil, yapıyı tanımlar.