Fundusze hedgingowe gromadzą środki od zamożnych inwestorów i instytucji, stosując strategie, których unikają tradycyjne fundusze. Pierwszy z nich, założony przez Alfreda Winslowa Jonesa w 1949 roku, łączył długie pozycje z krótką sprzedażą, aby zmniejszyć ekspozycję rynkową. Nazwa ta przyjęła się nawet w miarę rozpowszechnienia się strategii. Obecnie fundusze hedgingowe handlują akcjami, obligacjami, walutami, towarami i instrumentami pochodnymi, często za pożyczone pieniądze.

Struktura prawna ma znaczenie. W Stanach Zjednoczonych większość funduszy hedgingowych to spółki prywatne, otwarte wyłącznie dla akredytowanych inwestorów i kwalifikowanych nabywców. To ogranicza regulacje. Fundusze mogą korzystać z dźwigni finansowej, krótkiej sprzedaży i skoncentrowanych pozycji, czego nie mogą robić fundusze inwestycyjne. W zamian inwestorzy akceptują wyższe ryzyko i ograniczone możliwości wypłaty środków. Powszechne są okresy blokady kapitału trwające rok lub dłużej.

Opłaty są wysokie. Tradycyjny model to 2% aktywów plus 20% zysków, choć konkurencja obniżyła niektóre opłaty. Zarządzający twierdzą, że opłaty są zgodne z interesami. Krytycy wskazują, że większość funduszy hedgingowych osiąga gorsze wyniki niż proste fundusze indeksowe po uwzględnieniu opłat. Mniejszość osiąga spektakularne zyski, a ci zarządzający przyciągają większość kapitału.

Fundusze hedgingowe nie są jednolitą strategią. Globalne fundusze makroekonomiczne obstawiają stopy procentowe i waluty. Fundusze akcyjne long-short wybierają zwycięzców i przegranych short. Fundusze oparte na zdarzeniach inwestują w fuzje i bankructwa. Fundusze ilościowe wykorzystują algorytmy. Etykieta opisuje strukturę, a nie podejście.