1967'de Jocelyn Bell Burnell, her 1,337 saniyede bir titreşen bir radyo sinyali fark etti. O kadar düzenliydi ki, ekip kısa bir süre için ona "küçük yeşil adamlar" anlamına gelen LGM-1 adını verdi. Bunun, manyetik kutuplarından radyasyon ışınları yayan, hızla dönen bir nötron yıldızı olan bir pulsar olduğu ortaya çıktı. Yıldız döndükçe, ışınlar bir deniz feneri gibi Dünya'nın yanından geçerek her dönüşte bir titreşim oluşturuyor.

Pulsarlar inanılmaz derecede kararlı saatlerdir. Bazıları saniyede yüzlerce kez döner ve periyotları saniyenin milyonda birinden daha hassastır. Bu hassasiyet, onları genel görelilik kuramını test etmek, yerçekimi dalgalarını tespit etmek ve hatta uzay araçlarının navigasyonunda kullanışlı hale getirir. Voyager uzay sondaları, altın plakalarında Dünya'nın galaksideki konumunu gösteren bir pulsar haritası taşır.

Tüm pulsarlar aynı değildir. Çoğu radyo dalgaları yayar, ancak bazıları X ışınları veya gama ışınları yayar. Manyetarlar, son derece güçlü manyetik alanlara sahip bir pulsar türüdür. Milisaniyelik pulsarlar, eşlik eden bir yıldızdan madde biriktirerek hızlanırlar. Evrendeki en hassas saatlerdir.

Pulsarların keşfi 1974 yılında Nobel Ödülü'nü kazandırdı. İlk gözlemi yapan Bell Burnell ödüle dahil edilmedi; bu karar hâlâ tartışmalı.