W 1967 roku Jocelyn Bell Burnell zauważyła sygnał radiowy pulsujący co 1,337 sekundy. Był on tak regularny, że zespół nazwał go na krótko LGM-1, od małych zielonych ludzików. Okazało się, że to pulsar, szybko obracająca się gwiazda neutronowa, emitująca wiązki promieniowania ze swoich biegunów magnetycznych. Gdy gwiazda wiruje, wiązki te przemiatają Ziemię niczym latarnia morska, generując puls przy każdym obrocie.

Pulsary to niezwykle stabilne zegary. Niektóre obracają się setki razy na sekundę, z dokładnością do ponad milionowej części sekundy. Ta precyzja sprawia, że ​​są one przydatne do testowania ogólnej teorii względności, wykrywania fal grawitacyjnych, a nawet nawigacji statków kosmicznych. Sondy Voyager noszą na swoich złotych tablicach mapę pulsarów, pokazującą położenie Ziemi w galaktyce.

Nie wszystkie pulsary są takie same. Większość pulsuje w falach radiowych, ale niektóre emitują promieniowanie rentgenowskie lub gamma. Magnetary to rodzaj pulsarów o niezwykle silnym polu magnetycznym. Pulsary milisekundowe powstają w wyniku akrecji materii z gwiazdy towarzyszącej. Są to najdokładniejsze zegary we wszechświecie.

Odkrycie pulsarów zostało uhonorowane Nagrodą Nobla w 1974 r. Bell Burnell, który dokonał pierwszej obserwacji, nie został uwzględniony, a decyzja ta pozostaje kontrowersyjna.