Halkbilimi, bir topluluk içinde sözlü olarak aktarılan geleneksel inançları, hikayeleri ve adetleri kapsar. Halk masalları, efsaneler, mitler, atasözleri, bilmeceler, şarkılar, danslar ve el sanatları bu kapsamdadır. Terim, sıradan insanların yazılı olmayan kültürünü tanımlamak isteyen William Thoms tarafından 1846'da ortaya atılmıştır. O zamandan beri, halkbilimciler Appalachian baladlarından kanalizasyonlardaki timsahlarla ilgili şehir efsanelerine kadar her şeyi belgelediler.

Halk hikayeleri donuk veya eski moda değildir. Uyarlanır. Bir yüzyılda ateş başında anlatılan bir hikaye, başka bir yüzyılda zincirleme e-posta veya viral bir video haline gelir. Aynı anlatı yapıları kültürler arasında tekrarlanır: hilebaz, arayış, şans eseri başarılı olan aptal kahraman. Halkbilimciler hem metinleri hem de performansları inceler, hikayeyi kimin, ne zaman ve neden anlattığına dikkat ederler.

Türler

• Mitoloji: Kökenleri açıklayan kutsal anlatılar.
• Efsaneler: Genellikle yerel yerlerle ilgili, gerçekmiş gibi anlatılan öyküler.
• Halk masalları: eğlence veya öğretim amaçlı kurgusal öyküler.
• Maddi folklor: yorganlar, aletler, tarifler ve el sanatları.

Halk kültürü, faydalı olduğu için varlığını sürdürüyor. Öğretiyor, uyarıyor, eğlendiriyor ve toplulukları bir araya getiriyor.