Folklor obejmuje tradycyjne wierzenia, opowieści i zwyczaje przekazywane ustnie w danej społeczności. Obejmuje podania ludowe, legendy, mity, przysłowia, zagadki, pieśni, tańce i rękodzieło. Termin ten został ukuty w 1846 roku przez Williama Thomsa, który poszukiwał określenia na niepisaną kulturę zwykłych ludzi. Od tego czasu folkloryści dokumentowali wszystko, od ballad z Appalachów po miejskie legendy o aligatorach w kanałach.

Folklor nie jest zamrożony ani staromodny. Adaptuje się. Historia opowiadana przy ognisku w jednym stuleciu staje się łańcuszkiem e-maili lub viralowym filmem w innym. Te same struktury narracyjne powtarzają się w różnych kulturach: oszust, poszukiwacz przygód, głupi bohater, który odnosi sukces dzięki szczęściu. Folkloryści badają zarówno teksty, jak i przedstawienia, zwracając uwagę na to, kto opowiada historię, kiedy i dlaczego.

Gatunki

• Mity: święte opowieści objaśniające pochodzenie.
• Legendy: historie opowiadane jako prawdziwe, często dotyczące lokalnych miejsc.
• Baśnie: historie fikcyjne, służące rozrywce lub nauce.
• Folklor materialny: kołdry, narzędzia, przepisy i rękodzieło.

Folklor przetrwał, bo jest pożyteczny. Uczy, ostrzega, bawi i spaja społeczności.