Folklore omvat de traditionele overtuigingen, verhalen en gebruiken die mondeling binnen een gemeenschap worden doorgegeven. Het omvat volksverhalen, legendes, mythen, spreekwoorden, raadsels, liederen, dansen en ambachten. De term werd in 1846 bedacht door William Thoms, die een woord zocht voor de ongeschreven cultuur van gewone mensen. Sindsdien hebben folkloristen alles vastgelegd, van Appalachen-ballades tot stadslegendes over alligators in riolen.

Folklore is niet statisch of ouderwets. Het past zich aan. Een verhaal dat in de ene eeuw rond een vuur wordt verteld, wordt in een andere eeuw een kettingmail of een virale video. Dezelfde verhaalstructuren keren in verschillende culturen terug: de bedrieger, de zoektocht, de dwaze held die door geluk slaagt. Folkloristen bestuderen zowel de teksten als de uitvoeringen en letten daarbij op wie een verhaal vertelt, wanneer en waarom.

Genres

• Mythen: heilige verhalen die de oorsprong verklaren.
• Legendes: verhalen die als waar worden beschouwd, vaak over lokale plaatsen.
• Volksverhalen: fictieve verhalen voor vermaak of educatie.
• Materiële folklore: quilts, gereedschap, recepten en handwerk.

Volksverhalen overleven omdat ze nuttig zijn. Ze onderwijzen, waarschuwen, vermaken en verbinden gemeenschappen.