Yıpranmış bir taş bıçak, bir kil figür, paslanmış bir demir çivi: bunlar insan yapımı veya insan eliyle değiştirilmiş nesneler olan eserlerdir. Bu kategori ilk bakışta göründüğünden daha geniştir. Bir kampa taşınan ve çekiç taşı olarak kullanılan doğal şekilli bir kaya da sayılır. Gelecekteki bir kazıda ortaya çıkarsa modern bir plastik şişe de öyle. Arkeologlar eserlerle ilgilenirler çünkü bunlar, aksi takdirde hiçbir kayıt bırakmayacak davranışların kalıcı izleridir.

Her eser göz alıcı değildir. Müze depolarını dolduranların çoğu, alet yapımı sırasında atılan artık parçalar veya kırık çömleklerden kalan basit parçalardır. Bu mütevazı eşyalar, yaygın oldukları ve dağılım modelleri insanların nerede yaşadığını, çalıştığını ve eşyalarını nereye attığını gösterdiği için, genellikle muhteşem buluntulardan daha fazlasını ortaya koyar. Bir eserin anlamı bağlamından gelir: bir mezardaki altın bir maske, aynı maskenin bir çöp çukurunda bulunmasından farklı bir hikaye anlatır.

Arkeologların onları nasıl sınıflandırdığı

• Malzeme: taş, kemik, seramik, metal, cam, organik.
• İşlevi: alet, süs eşyası, kap, silah, ritüel nesnesi.
• Teknoloji: Nasıl üretildi ve bu, beceri hakkında ne anlama geliyor?
• Kökeni: Nerede ve neyle birlikte bulunduğu.

Yağmalama bağlamı yok eder; bu nedenle antik eser karaborsası bilgi için büyük bir kayıptır.