Yeşil gübre, sofra için değil, toprak için yetiştirilen bir üründür. Çiftçiler onu eker, büyümesini bekler ve daha yeşilken toprağa geri sürerler. Yonca, fiğ, çavdar, karabuğday ve hardal yaygın tercihlerdir.

Bu fikir eskidir. Romalı yazarlar Cato ve Columella, verimsiz toprakları zenginleştirmek için acı bakla ve fasulye ekmeyi önermişlerdir. Baklagiller iki işlevi birden yerine getirir: Kökleri, havadan azot çeken ve bitkilerin kullanabileceği bir forma dönüştüren bakterilere ev sahipliği yapar. Baklagil olmayan bitkiler ise organik madde ekler, yabani otları bastırır ve topraktan sızmadan önce kalan besin maddelerini emer.

Çiftçiler neden bunu kullanıyor?

• Sentetik gübre kullanmadan azot ekler.
• Toprak yapısını ve su geçirgenliğini iyileştirir.
• Yabani otları ve bazı zararlıları baskılar.
• Çiçek açtığı dönemde arıları ve faydalı böcekleri besler.

Zamanlama her şeydir. Çok geç sürerseniz tohum verir ve kendisi de yabani ot haline gelir. Çok erken sürerseniz biyokütleyi kaybedersiniz. Doğru yapıldığında, yeşil gübre toprak sağlığını iyileştirmenin en ucuz yollarından biridir.