Devletler arasında bağlayıcı yasal yükümlülükler yaratan resmi yazılı anlaşmaya antlaşma denir. Antlaşmalar barış anlaşmalarını, ittifakları, ticareti, insan haklarını, çevre korumasını ve sayısız teknik konuyu kapsar.

Müzakereyi, her devletin anayasal sürecine göre imza ve ardından onaylama izler. Yürürlüğe girdikten sonra, antlaşmalar tarafları uluslararası hukuk kapsamında bağlar. Yorumlama, değişiklik ve geri çekme, belirlenmiş veya geleneksel kurallara göre yapılır. Ulusal hukuk sistemleri, antlaşmaların ulusal mahkemelerde ne kadar doğrudan uygulanabilir hale geldiği konusunda farklılık gösterir.

Antlaşmalar, uluslararası işbirliği ve düzenin temel araçlarıdır. Güçlü devletler bazen ayarlanması daha kolay olan gayri resmi düzenlemeleri tercih ederken, daha zayıf devletler genellikle resmi antlaşma yükümlülüklerinin açıklığını ve eşitliğini tercih eder. Uyum kusursuz değildir ve uygulama merkezi olmayan bir şekilde yürütülür; ancak yoğun antlaşma ağı, modern uluslararası ilişkilerin büyük bir bölümünü yapılandırır.

Onaylanmış bir antlaşma, siyasi bir anlayışı kalıcı bir hukuki taahhüde dönüştürür.