Socjologowie i opinia publiczna czasami określają małą grupę religijną o nowatorskich wierzeniach i silnym zapotrzebowaniu na lojalność mianem sekty. Termin ten jest kontrowersyjny. Naukowcy często preferują neutralny język, taki jak „nowy ruch religijny”, podczas gdy w powszechnym użyciu niesie on silne negatywne konotacje manipulacji lub zagrożenia.

Grupy zwane sektami zazwyczaj charakteryzują się charyzmatycznym przywódcą, wysokim poziomem zaangażowania, charakterystycznymi praktykami i napięciami w relacjach ze społeczeństwem. Niektóre pozostają niewielkie i krótkotrwałe; inne przekształcają się w uznane wyznania. Przykłady historyczne pokazują, że współczesne, ugruntowane religie były niekiedy postrzegane jako sekty w okresie swojego rozwoju.

Obawy przed przymusową kontrolą, wyzyskiem finansowym lub izolacją od rodziny podsycają podejrzliwość opinii publicznej. Dokładna ocena wymaga skupienia się na rzeczywistych praktykach, a nie tylko na nowościach w wierze. Samo słowo może zaciemniać więcej, niż ujawnia, gdy jest używane jako zwykły pejoratywny wydźwięk.

Dokładny opis nadal jest ważniejszy niż etykieta.