Sociologen en het grote publiek bestempelen een kleine religieuze groep met vernieuwende overtuigingen en een sterke eis tot loyaliteit soms als een sekte. De term is controversieel. Wetenschappers geven vaak de voorkeur aan neutrale bewoordingen zoals 'nieuwe religieuze beweging', terwijl het populaire taalgebruik sterke negatieve connotaties van manipulatie of gevaar met zich meedraagt.

Groepen die sekten worden genoemd, kenmerken zich door een charismatische leider, een hoge mate van toewijding, opvallende gebruiken en spanningen met de omringende samenleving. Sommige blijven klein en kortstondig; andere ontwikkelen zich tot erkende denominaties. Historische voorbeelden laten zien dat de huidige gevestigde religies in hun ontstaansperiode soms als sekten werden beschouwd.

Zorgen over dwang, financiële uitbuiting of isolatie van het gezin voeden het publieke wantrouwen. Een accurate beoordeling vereist aandacht voor de daadwerkelijke praktijken in plaats van louter een nieuwigheid in de overtuiging. Het woord zelf kan meer verhullen dan onthullen wanneer het als een simpel pejoratief wordt gebruikt.

Een nauwkeurige beschrijving is nog steeds belangrijker dan het etiket.