Medytacja to praktyka intencjonalnego skupiania uwagi w celu osiągnięcia spokoju, jasności lub wglądu. Techniki różnią się znacznie w zależności od kultury i tradycji, jednak większość z nich wymaga stałego wysiłku w celu uregulowania umysłu.

Do popularnych form należą praktyki skupionej uwagi, polegające na skupieniu umysłu na oddechu, dźwięku lub obiekcie wizualnym, oraz praktyki otwartego monitorowania, polegające na obserwowaniu bez osądu wszystkiego, co pojawia się w świadomości. Efekty fizjologiczne często obejmują spowolnienie oddechu, zwolnienie akcji serca i zmiany w częstotliwości fal mózgowych. Regularna praktyka wiąże się z obniżeniem poziomu stresu, poprawą koncentracji oraz niewielką redukcją objawów lęku i depresji.

Zainteresowanie naukowe gwałtownie wzrosło. Badania neuroobrazowe wykazują zmiany w aktywności regionów odpowiedzialnych za uwagę i myślenie autoreferencyjne. Programy kliniczne, takie jak programy redukcji stresu oparte na uważności, włączają techniki medytacyjne do ustrukturyzowanych kursów. Nie każde stwierdzenie dotyczące medytacji jest równie dobrze uzasadnione; efekty zależą od rodzaju praktyki, czasu jej trwania i indywidualnych preferencji.

Siedzenie w ciszy i koncentrowanie uwagi to starożytna praktyka, którą współczesne badania wciąż badają pod kątem jej mierzalnego wpływu na umysł i ciało.