Widok małego pająka wywołuje obezwładniający strach, przyspieszone bicie serca i nagłą potrzebę ucieczki, mimo że osoba zdaje sobie sprawę, że reakcja jest przesadna. Fobia to intensywny, uporczywy i irracjonalny strach przed określonym przedmiotem, sytuacją lub czynnością.

Fobie specyficzne koncentrują się na zwierzętach, wysokości, lataniu, krwi lub innych ograniczonych bodźcach. Zaburzenie lękowe o charakterze społecznym obejmuje lęk przed oceną w sytuacjach społecznych. Agorafobia to lęk przed sytuacjami, z których ucieczka może być trudna. Unikanie podtrzymuje lęk, uniemożliwiając ponowne przekonanie się, że sytuacja jest bezpieczna.

Terapia ekspozycyjna – stopniowa, kontrolowana konfrontacja z bodźcem budzącym lęk – jest wysoce skuteczna. Techniki poznawcze służą do przewidywania katastrof. Leki mogą pomóc na krótką metę, ale same w sobie nie przynoszą trwałej zmiany. Fobie ilustrują, jak uczenie się strachu może być oderwane od rzeczywistego zagrożenia, a jednocześnie nadal dominować w zachowaniu.

Obiekt budzący strach nie musi być obiektywnie niebezpieczny, aby strach wydawał się absolutny.