Zmartwienie, które nie chce się wyłączyć, nawet gdy nie istnieje bezpośrednie zagrożenie, definiuje lęk kliniczny. Ciało pozostaje w stanie gotowości – tętno przyspiesza, mięśnie się napinają, a uwaga skupia się na potencjalnym zagrożeniu.

Zaburzenia lękowe przybierają różne formy: lęk uogólniony, który zmienia temat na temat, ataki paniki narastające bez ostrzeżenia, lęk społeczny, który sprawia, że ​​codzienne interakcje wydają się niebezpieczne, oraz fobie specyficzne związane z konkretnymi przedmiotami lub sytuacjami. Na ten stan wpływają czynniki genetyczne, temperament i historia uczenia się. Przewlekły stres może obniżyć próg, przy którym uruchamia się system alarmowy.

Skuteczne metody leczenia obejmują techniki poznawczo-behawioralne, które mierzą się z katastroficznymi myślami, ekspozycję, która stopniowo zmniejsza unikanie, oraz, w razie potrzeby, leki tłumiące pobudzenie fizjologiczne. Wiele z nich nadal może być użytecznych, przygotowując osobę na realne wyzwania; problem pojawia się, gdy zalewa ona codzienne życie i ogranicza zakres możliwych działań.

• Nadmierny strach lub niepokój niewspółmierny do zagrożenia
• Powoduje objawy fizyczne i poznawcze
• Występuje w kilku rozpoznanych formach zaburzeń
• Reaguje na terapię i czasami leki