Smak, czyli degustacja, to zmysł chemiczny, który wykrywa substancje rozpuszczone w ślinie. Podstawowe cechy to słodki, kwaśny, słony, gorzki i umami; inne cechy są nadal badane.

Komórki receptorów smaku gromadzą się w kubkach smakowych na języku i w innych częściach jamy ustnej. Różne mechanizmy receptorowe wykrywają różne smaki: kanały jonowe dla smaku słonego i kwaśnego, receptory sprzężone z białkiem G dla smaku słodkiego, gorzkiego i umami. Sygnały wędrują nerwami czaszkowymi do pnia mózgu, wzgórza i kory smakowej. Smak ściśle współpracuje z węchem, aby wywołać doznania smakowe; gdy węch jest zablokowany, znaczna część smaku zanika.

Wrażliwość na związki gorzkie jest zróżnicowana genetycznie i mogła ewoluować w kierunku wykrywania toksyn. Preferencja dla smaku słodkiego i słonego pojawia się już we wczesnym okresie życia; akceptacja smaku gorzkiego i kwaśnego często wymaga nauki. Zaburzenia smaku mogą być wynikiem leków, infekcji lub uszkodzeń neurologicznych i znacząco obniżać jakość życia.

Wykrywanie przez język rozpuszczonych substancji chemicznych to dopiero początek bogatszego doświadczenia smakowego.