Ponowne uczenie się to miara pamięci, która ocenia, o ile szybciej materiał jest przyswajany, gdy jest on ponownie studiowany po pewnym czasie. Oszczędność czasu lub wysiłku wskazuje na to, że pozostają pewne szczątkowe wspomnienia z pierwotnej nauki.

Hermann Ebbinghaus wprowadził tę metodę w swoich pionierskich badaniach nad sylabami nonsensownymi. Zmierzył liczbę powtórzeń wymaganych do początkowego opanowania, odliczył upływ czasu, a następnie zliczył powtórzenia potrzebne do ponownego nauczenia się tej samej listy według tego samego kryterium. Różnica ta stanowiła oszczędności. Nawet gdy świadome przywoływanie spadło do zera, często utrzymywały się znaczne oszczędności, co dowodzi, że pamięć może przetrwać poniżej progu świadomości.

Ponowne uczenie się to czuła miara, która pozwala wykryć ślady pamięciowe pominięte w testach przypominania i rozpoznawania. Jest ona wykorzystywana w badaniach nad długoterminowym zapamiętywaniem, wpływem snu i trwałością interwencji edukacyjnych. Codziennymi przykładami są łatwość, z jaką język, który kiedyś był płynny, powraca po latach nieużywania.

Materiał, który wydaje się całkowicie zapomniany, często ujawnia swoją szczątkową obecność, gdy uczymy się go szybciej po raz drugi.