Obrazowanie to mentalna reprezentacja doznań sensorycznych w przypadku braku odpowiadającego im bodźca zewnętrznego. Obrazowanie wzrokowe – obrazy mentalne – jest najlepiej zbadaną formą, ale obrazowanie istnieje również dla dźwięku, ruchu i innych modalności.

Obrazy mentalne można analizować, obracać i skanować w sposób porównywalny z percepcją obiektów rzeczywistych. Czas potrzebny na obrócenie obrazu mentalnego wydłuża się wraz z kątem obrotu, podobnie jak w przypadku obiektów fizycznych. Obrazowanie wspomaga pamięć: tworzenie żywych obrazów mentalnych przedmiotów, które mają zostać zapamiętane, poprawia późniejsze przywoływanie. Jest ono również wykorzystywane w ćwiczeniach umiejętności – sportowcy i muzycy często ćwiczą sekwencje w wyobraźni – oraz w technikach terapeutycznych, takich jak systematyczna desensytyzacja i wizualizacja kierowana w celu kontroli bólu.

Trwają debaty na temat formatu obrazów mentalnych. Niektóre teorie traktują je jako reprezentacje obrazowe; inne jako struktury opisowe, przypominające język. Neuroobrazowanie pokazuje, że obrazy wizualne aktywują wiele tych samych obszarów mózgu, które odpowiadają za percepcję wzrokową, co potwierdza pewien stopień współwystępowania mechanizmów poznawczych.

Kiedy „widzisz” znajomą twarz, mając zamknięte oczy, posługujesz się obrazami.