Dziedziczność to odsetek zmienności danej cechy u osobników w populacji, który można przypisać różnicom genetycznym. Jest to statystyka dotycząca populacji, a nie stała właściwość osobników ani samej cechy.

Badania bliźniąt i adopcji to klasyczne metody szacowania dziedziczności. Bliźnięta jednojajowe wychowywane oddzielnie stanowią potężny eksperyment naturalny: podobieństwa między nimi z większym prawdopodobieństwem odzwierciedlają geny, podczas gdy różnice odzwierciedlają środowisko. Szacunki dziedziczności wzrostu są wysokie; szacunki większości cech psychologicznych, w tym inteligencji i osobowości, są umiarkowane. Pozostała wariancja jest przypisywana czynnikom środowiskowym, zarówno wspólnym, jak i unikalnym.

Dziedziczność może zmieniać się wraz ze środowiskiem. W populacji, w której wszyscy mają odpowiednie odżywienie, różnice genetyczne odpowiadają za większą zmienność wzrostu; w populacji o dużych dysproporcjach żywieniowych różnice środowiskowe są wyraźniejsze. Wysoka odziedziczalność nie oznacza, że ​​dana cecha jest niezmienna; oznacza to, że w obecnych warunkach różnice genetyczne wyjaśniają znaczną część obserwowanej zmienności.

Dziedziczność odpowiada na konkretne pytanie: w jakim stopniu obserwowane przez nas różnice są powiązane z różnicami genetycznymi? Nie odpowiada ona na pytanie, jak dana cecha rozwija się u konkretnej osoby.