Teoria emocji Cannona-Barda zakłada, że ​​bodziec wywołujący emocje jednocześnie wyzwala reakcję fizjologiczną i subiektywne doświadczenie emocji. Oba te zjawiska zachodzą jednocześnie; żadne z nich nie powoduje drugiego.

Walter Cannon i Philip Bard rozwinęli ten pogląd w latach dwudziestych XX wieku, kwestionując wcześniejszą teorię Jamesa-Langego, która głosiła, że ​​odczuwamy strach, ponieważ biegamy. Cannon argumentował, że te same zmiany w ciele zachodzą w różnych emocjach i że zmiany te często zachodzą zbyt wolno, aby wyjaśnić szybkość odczuwania emocji. Zamiast tego zlokalizował kluczowe procesy we wzgórzu, które jego zdaniem wysyłało jednocześnie sygnały do ​​kory mózgowej (wytwarzającej odczuwane emocje) i do autonomicznego układu nerwowego (wytwarzającego reakcję ciała).

Późniejsze badania udoskonaliły anatomię – podwzgórze i struktury limbiczne odgrywają większą rolę, niż przypuszczał Cannon – jednak centralne założenie o równoczesnym generowaniu emocji pozostaje aktualne. Współczesne teorie często zawierają elementy zarówno teorii Cannona-Barda, jak i Jamesa-Langego, uznając, że sprzężenie zwrotne z ciała może zabarwiać i nasilać emocje, nawet jeśli nie jest ich jedyną przyczyną.

Według Cannon-Bard, gdy spotykamy niedźwiedzia w lesie, szybsze bicie serca i uczucie strachu powstają w tym samym momencie, w wyniku tego samego centralnego procesu.