De Cannon-Bard-theorie van emotie stelt dat een emotie-opwekkende stimulus tegelijkertijd de fysiologische reactie en de subjectieve ervaring van emotie teweegbrengt. De twee treden gelijktijdig op; de ene veroorzaakt de andere niet.

Walter Cannon en Philip Bard ontwikkelden deze visie in de jaren twintig als een uitdaging voor de eerdere James-Lange-theorie, die stelde dat we bang zijn omdat we rennen. Cannon betoogde dat dezelfde lichamelijke veranderingen optreden bij verschillende emoties en dat deze veranderingen vaak te traag verlopen om de snelheid van emotionele gevoelens te verklaren. In plaats daarvan lokaliseerde hij de belangrijkste processen in de thalamus, waarvan hij geloofde dat deze gelijktijdig signalen naar de hersenschors (die de gevoelde emotie produceert) en naar het autonome zenuwstelsel (dat de lichamelijke reactie produceert) stuurt.

Later onderzoek heeft de anatomie verfijnd – de hypothalamus en limbische structuren spelen een grotere rol dan Cannon veronderstelde – maar de centrale bewering van gelijktijdige generatie blijft invloedrijk. Moderne theorieën bevatten vaak elementen van zowel Cannon-Bard als James-Lange, en erkennen dat feedback vanuit het lichaam emoties kan kleuren en intensiveren, zelfs als het niet de enige oorzaak is.

Volgens Cannon-Bard ontstaan, wanneer je een beer in het bos tegenkomt, de hartkloppingen en het gevoel van angst op hetzelfde moment vanuit hetzelfde centrale proces.