Około szóstego do dziewiątego miesiąca życia większość niemowląt zaczyna powtarzać sylaby – ba-ba, da-da, ma-ma. To etap gaworzenia, uniwersalny kamień milowy w rozwoju mowy.

Wczesne gaworzenie obejmuje szeroki zakres dźwięków, w tym te, które nie występują w języku ojczystym. W kolejnych miesiącach repertuar zawęża się do fonemów języka otoczenia. Niemowlęta głuche gaworzą rękami, gdy są wystawione na działanie języka migowego, co pokazuje, że dążenie do wydawania ustrukturyzowanych, powtarzalnych komunikatów nie ogranicza się do narządu głosowego. Gaworzenie nie ma jeszcze charakteru referencyjnego; sylaby nie oznaczają przedmiotów ani zdarzeń. Zapewnia jednak praktykę w zakresie kontroli motorycznej i słuchowego sprzężenia zwrotnego, które będą niezbędne w późniejszej mowie.

Rodzice często traktują gaworzenie jako formę konwersacji, reagując tak, jakby niemowlę mówiło. Ta zależność społeczna pomaga utrzymać zaangażowanie dziecka i może wspierać przejście do mówienia pierwszych słów. Pod koniec pierwszego roku życia wiele dzieci wypowiada pierwsze rozpoznawalne słowa, a etap gaworzenia stopniowo ustępuje miejsca znaczącej mowie.

Bełkot to dźwięk wydawany przez system językowy, który dostraja się zanim będzie miał coś konkretnego do powiedzenia.