Rond de zes tot negen maanden beginnen de meeste baby's herhalende lettergrepen te produceren: ba-ba, da-da, ma-ma. Dit is de brabbelfase, een universele mijlpaal in de spraakontwikkeling.

Het eerste gebrabbel bevat een breed scala aan geluiden, waaronder sommige die niet voorkomen in de taal van het gezin. In de daaropvolgende maanden wordt het repertoire smaller en beperkter zich tot de fonemen van de omringende taal. Dove baby's brabbelen met hun handen als ze worden blootgesteld aan gebarentaal, wat aantoont dat de drang om gestructureerde, repetitieve output te produceren niet beperkt is tot het spraakapparaat. Brabbelen is nog niet referentieel; de lettergrepen staan ​​niet voor objecten of gebeurtenissen. Toch biedt het oefening in de motorische controle en auditieve feedback die later nodig zullen zijn voor spraak.

Ouders beschouwen brabbelen vaak als een vorm van conversatie en reageren alsof de baby heeft gesproken. Deze sociale interactie helpt de baby betrokken te houden en kan de overgang naar de eerste woordjes bevorderen. Aan het einde van het eerste jaar produceren veel kinderen hun eerste herkenbare woordjes, en de brabbelfase maakt geleidelijk plaats voor betekenisvolle spraak.

Gebrabbel is het geluid van het taalsysteem dat zich afstemt voordat het iets concreets te zeggen heeft.