Stoicyzm naucza, że ​​cnota jest jedynym dobrem, a wszystko inne – zdrowie, bogactwo, reputacja – jest obojętne. Stoicy, założeni przez Zenona z Kition około 300 r. p.n.e., argumentowali, że powinniśmy skupiać się na tym, co możemy kontrolować: na naszych osądach, pragnieniach i czynach. To, czego nie możemy kontrolować – pogoda, inni ludzie, przeszłość – nie powinno nas niepokoić. Celem jest apatheia, stan spokoju wynikający ze zrozumienia natury i akceptacji tego, co się dzieje. Marek Aureliusz, Epiktet i Seneka to najsłynniejsi stoicy. Marek był rzymskim cesarzem, Epiktet – byłym niewolnikiem, a Seneka – mężem stanu i dramaturgiem. Ich pisma to praktyczne poradniki, jak dobrze żyć pod presją.

Stoicyzm przeżywa w ostatnich latach renesans, szczególnie wśród osób poszukujących odporności w niepewnych czasach. Nie chodzi o tłumienie emocji. Chodzi o to, by nie dać się im zdominować. Nie chodzi o bierność. Chodzi o cnotliwe działanie, niezależnie od rezultatów. Stoickie praktyki negatywnej wizualizacji, prowadzenia dziennika i uważnej akceptacji zostały zaadaptowane przez współczesną samopomoc i terapię poznawczą. Krytycy twierdzą, że stoicyzm bywa zimny, że nie docenia relacji i emocji. Obrońcy odpowiadają, że ceni je właściwie, jako rzeczy, którymi można się cieszyć, ale od których nie można polegać. Stoicyzm to filozofia wewnętrznej wolności.

Zasady stoickie

• Cnota jest jedynym dobrem. Wszystko inne jest obojętne.
• Control. Skoncentruj się na tym, co możesz kontrolować.
• Akceptacja. Zaakceptuj to, czego nie możesz kontrolować.
• Spokój. Kultywuj apatheię, wolność od niepokojących namiętności.

Stoicyzm to nie to samo, co bierność. To wezwanie do działania, kierowane rozumem i cnotą.