Materializm głosi, że istnieje tylko materia fizyczna. Umysł, świadomość i duch są albo tożsame ze stanami fizycznymi, albo dają się do nich sprowadzić. Pogląd ten ma starożytne korzenie. Demokryt i Epikur argumentowali, że wszechświat składa się z atomów i pustki. Hobbes i La Mettrie wskrzesili materializm w okresie nowożytnym. W XX wieku stał się on dominującym stanowiskiem w filozofii umysłu i naukach kognitywnych, choć trudny problem świadomości pozostaje wyzwaniem.

Materialiści występują w kilku odmianach. Materialiści redukcyjni utrzymują, że stany mentalne są tożsame ze stanami mózgu. Materialiści eliminacyjni argumentują, że psychologia potoczna, z jej dyskursem o przekonaniach i pragnieniach, zostanie zastąpiona przez neuronaukę. Materialiści nieredukcyjni akceptują, że stany mentalne są fizyczne, ale zaprzeczają, że można je zredukować do fizyki. Funkcjonalizm utrzymuje, że stany mentalne są definiowane przez ich role przyczynowe, a nie przez ich fizyczne podłoże. Materializm nie jest tym samym co behawioryzm, który całkowicie neguje istnienie wewnętrznych stanów mentalnych. Nie jest również tym samym co fizykalizm, choć terminy te są często używane zamiennie. Materializm jest tezą metafizyczną na temat tego, co istnieje. Fizykalizm jest często szerszy, obejmując właściwości i prawa fizyczne.

Formy materializmu

• Reduktywny. Stany psychiczne są stanami mózgu.
• Eliminative. Psychologia ludowa zostanie zastąpiona.
• Nieredukcyjne. Stany psychiczne są fizyczne, ale nieredukowalne.
• Funkcjonalista. Stany psychiczne są rolami przyczynowymi.

Materializm staje przed trudnym problemem: dlaczego obróbka fizyczna prowadzi do subiektywnego doświadczenia? Nikt nie ma w pełni satysfakcjonującej odpowiedzi.