Psychoza oznacza utratę kontaktu z rzeczywistością. Halucynacje, urojenia, zaburzenia myślenia. Leki przeciwpsychotyczne łagodzą te objawy poprzez blokowanie receptorów dopaminy D2 w mózgu, co dla wielu pacjentów stanowi różnicę między hospitalizacją a leczeniem w domu. Są one również stosowane w leczeniu manii dwubiegunowej, silnego pobudzenia i depresji opornej na leczenie.

Pierwsza generacja, obejmująca haloperydol i chloropromazynę, pojawiła się w latach 50. XX wieku. Leki te działają, ale często powodują zaburzenia ruchowe: sztywność, drżenie i późne dyskinezy, potencjalnie trwałe schorzenie. Leki drugiej generacji, takie jak rysperydon i olanzapina, pojawiły się w latach 90. XX wieku, powodując mniej działań niepożądanych związanych z ruchem, ale z nowym zestawem problemów, zwłaszcza przyrostem masy ciała i zmianami metabolicznymi, które zwiększają ryzyko cukrzycy i chorób serca. Klozapina, najskuteczniejsza w leczeniu schizofrenii opornej na leczenie, wymaga regularnych badań krwi ze względu na rzadkie, ale poważne ryzyko niskiej liczby białych krwinek.

Co powinni wiedzieć pacjenci i ich rodziny:

• Reakcje są różne. Znalezienie właściwego leku często wymaga prób i błędów.
• Skutki uboczne są realne. Należy monitorować wagę, poziom cukru we krwi i objawy związane z poruszaniem się.
• Przestrzeganie zasad jest ważne. Nagłe przerwanie może wywołać nawrót choroby.
• Zastrzyki o długotrwałym działaniu. Dla pacjentów, którzy mają trudności z przyjmowaniem codziennych tabletek, opcją są zastrzyki podawane co miesiąc.

Leki przeciwpsychotyczne łagodzą objawy. Nie leczą choroby podstawowej.