Kiedy pyłek zetknie się z błoną śluzową nosa, komórki układu odpornościowego, zwane mastocytami, uwalniają histaminę. Ta cząsteczka wywołuje kichanie, swędzenie, łzawienie oczu i produkcję śluzu. Leki przeciwhistaminowe blokują histaminę w jej receptorze, wyciszając reakcję. Należą do najczęściej stosowanych leków na świecie, a większość ludzi zażywa je bez zastanowienia.

Leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji, takie jak difenhydramina, przenikają barierę krew-mózg i powodują senność. Ten efekt uboczny sprawił, że były one przydatne jako środki nasenne i leki na chorobę lokomocyjną, ale jednocześnie nie są dobrym wyborem w przypadku łagodzenia objawów alergii w ciągu dnia. Leki drugiej generacji, takie jak loratadyna i cetyryzyna, zostały opracowane tak, aby nie przenikały do ​​mózgu, dzięki czemu łagodzą objawy bez nadmiernego działania uspokajającego. Cetyryzyna nadal powoduje senność u niektórych osób, co wskazuje na indywidualne różnice w reakcjach na lek.

Uwagi praktyczne:

• Alergiczny nieżyt nosa. Leki przeciwhistaminowe drugiej generacji są lekami pierwszego rzutu.
• Pokrzywka. Leki przeciwhistaminowe łagodzą swędzenie i bąble.
• Anafilaksja. Antyhistaminy nie wystarczą. Leczeniem jest epinefryna.
• Choroba lokomocyjna. Leki pierwszej generacji, takie jak meklizyna, działają dobrze.

Dostępne są miejscowe leki przeciwhistaminowe w postaci kropli do oczu i aerozoli do nosa. Działają one miejscowo i zapobiegają ogólnoustrojowym skutkom ubocznym.