Kontynenty otacza płytka, łagodnie nachylona platforma, rozciągająca się od linii brzegowej do szelfu, zazwyczaj na głębokości od 100 do 200 metrów. Szelf kontynentalny to zanurzona krawędź skorupy kontynentalnej i część oceanu najbardziej bezpośrednio podatna na procesy lądowe.

Szelfy różnią się znacznie szerokością – od kilku kilometrów wzdłuż aktywnych tektonicznie wybrzeży do kilkuset kilometrów od pasywnych obrzeży. Odbierają osady z rzek, wspierają wysoce produktywne ekosystemy i są siedliskiem większości światowych zasobów ryb morskich i węglowodorów. Światło dociera do dna morskiego na dużej części szelfu, umożliwiając fotosyntezę bentoniczną i tworzenie różnorodnych siedlisk, takich jak łąki trawy morskiej, lasy wodorostów i rafy koralowe.

Ze względu na swoją dostępność i wartość surowcową, szelfy kontynentalne są również najbardziej dotkniętymi regionami oceanicznymi. To właśnie tutaj koncentruje się rozwój wybrzeża, rybołówstwo, pogłębianie i zanieczyszczenie. Zarządzanie ekosystemami szelfów wymaga znalezienia równowagi między wydobyciem a utrzymaniem bioróżnorodności i ochroną wybrzeża.

• Płytki, zanurzony brzeg kontynentu
• Zwykle głębokość poniżej 200 m
• Wysoce produktywny i bogaty w zasoby
• Najbardziej dotknięta część globalnego oceanu