Pewne obwody mózgowe sprawiają, że określone bodźce i działania wydają się warte podjęcia. Nazywane zbiorczo układem nagrody, ścieżki te oceniają wartość rezultatów, motywują do zachowań sprzyjających osiągnięciu celu i wzmacniają działania, które przyniosły rezultaty.

Kluczowe elementy obejmują neurony dopaminowe brzusznego pola nakrywki i istoty czarnej, ich projekcje do jądra półleżącego i kory przedczołowej oraz połączone ze sobą struktury, takie jak ciało migdałowate i kora oczodołowo-czołowa. Fazowe sygnały dopaminowe zgłaszają błędy w przewidywaniu nagrody, aktualizując oczekiwania i ukierunkowując proces uczenia się. Inne przekaźniki i peptydy przyczyniają się do hedonistycznego komponentu „lubienia” oraz do gotowości do podjęcia wysiłku.

Narkotyki sztucznie aktywują te obwody, wytwarzając silne wzmocnienie, które może przeważyć nad naturalnymi nagrodami. Naturalne nagrody – jedzenie, kontakt społeczny, nowość – angażują te same ścieżki w warunkach fizjologicznych. Dysfunkcja przyczynia się do uzależnienia, depresji i deficytów motywacyjnych. Mapowanie i modulacja układu nagrody pozostaje kluczowym zagadnieniem zarówno w neuronauce podstawowej, jak i translacyjnej.

• Obwody pośredniczące w przyjemności i wzmocnieniu
• Skupiony na projekcjach dopaminy mezolimbicznej
• Sygnalizuje błędy prognozowania i motywuje do działania
• Porwany przez narkotyki