Wzmocnienie to każde zdarzenie, które następuje po zachowaniu i zwiększa prawdopodobieństwo jego wystąpienia w przyszłości. Gdy szczur naciska dźwignię i otrzymuje jedzenie, naciskanie dźwigni staje się częstsze. Gdy uczeń otrzymuje pochwałę za odrobienie pracy domowej, odsetek uczniów odrabiających pracę domową zwykle rośnie. Kryterium decydującym jest efekt wzmacniający, a nie subiektywna przyjemność z wydarzenia.

Wzmocnienie pozytywne dodaje pożądany bodziec. Wzmocnienie negatywne usuwa bodziec awersyjny – zażycie aspiryny eliminuje ból głowy, a tym samym wzmacnia chęć jej zażywania. Obie formy wzmacniają zachowanie. Harmonogramy wzmocnień dodatkowo kształtują wzorzec: ciągłe wzmacnianie prowadzi do szybkiego przyswajania; schematy przerywane zwiększają odporność na wygaszanie.

Koncepcja ta jest kluczowa dla warunkowania instrumentalnego. Różni się ona od warunkowania klasycznego, które łączy bodźce, a nie wzmacnia reakcje. Stosowana analiza zachowania opiera się w dużej mierze na ostrożnym stosowaniu wzmocnień w celu budowania umiejętności adaptacyjnych.

• Zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia poprzedniego zachowania
• Forma pozytywna dodaje bodźca
• Forma negatywna usuwa bodziec awersyjny
• Skuteczność zależy od natychmiastowości i harmonogramu

Niewłaściwe stosowanie — wzmacnianie niewłaściwego zachowania lub niespójne stosowanie wzmocnień — może przynieść niepożądane rezultaty.