W warunkowaniu klasycznym, nabywanie to faza, w której bodziec neutralny najpierw łączy się z bodźcem bezwarunkowym. Pies słyszy metronom, a następnie otrzymuje pokarm. Po wystarczającej liczbie parowań sam metronom wywołuje wydzielanie śliny. To stopniowe wzmacnianie to nabywanie.

Proces ten nie jest natychmiastowy. Wczesne próby przynoszą niewielkie zmiany. Następnie reakcja warunkowa wzmacnia się, często podążając krzywą o ujemnym przyspieszeniu. Czas ma znaczenie: bodziec neutralny musi zazwyczaj poprzedzać bodziec bezwarunkowy o krótki odstęp. Sama bliskość nie wystarczy; organizm musi również traktować pierwszy bodziec jako wiarygodny predyktor.

Nabycie można mierzyć siłą lub częstotliwością reakcji warunkowej. Po ustaleniu skojarzenia, dalsze parowanie może przynieść jedynie niewielkie korzyści. Wygaszanie rozpoczyna się, gdy bodziec warunkowy jest prezentowany osobno, a reakcja słabnie.

• Początkowe uczenie się powiązania bodziec-reakcja
• Wymaga wielokrotnego parowania
• Wrażliwy na ciągłość czasową i nieprzewidywalność
• Poprzedza poziom asymptotyczny reakcji

Ten sam termin pojawia się w warunkowaniu instrumentalnym w odniesieniu do wczesnego wzmacniania zachowania za pomocą wzmocnienia, choć mechanizmy są różne.