Życie opowiedziane przez osobę, która je przeżyła, to autobiografia. Autor wybiera wydarzenia, kształtuje narrację i prezentuje czytelnikom swoją wersję siebie. W przeciwieństwie do prywatnego pamiętnika, autobiografia jest pisana dla odbiorcy, a zatem wiąże się z decyzjami o tym, co uwzględnić, co pominąć i jak interpretować przeszłość.

Niektóre autobiografie dążą do kompleksowego ujęcia od dzieciństwa; inne koncentrują się na konkretnym okresie lub temacie – karierze politycznej, nawróceniu duchowym, walce z chorobą. Taka forma pozwala na refleksję, której nie dają współczesne relacje. Pamięć jest selektywna i rekonstrukcyjna, dlatego powstały portret jest zawsze interpretacją, a nie kompletnym zapisem faktów.

Czytelnicy podchodzą do autobiografii z mieszaniną ciekawości i sceptycyzmu. Głos jest intymny, a jednak autor ma wszelkie powody, by prezentować się w pozytywnym i spójnym świetle. Najlepsze przykłady wskazują na złożoność i sprzeczności. Niezależnie od tego, czy tematem jest osoba publiczna, czy osoba prywatna, autobiografia pozostaje jednym z głównych sposobów, w jaki ludzie próbują nadać sens swojemu istnieniu poprzez pisanie.